Silver Corona

سمت خاکستری زندگی

2011-07-05T07:37:00.000-07:00

سمت خاکستری زندگی کورونا ، شکمِ گنده چرب و چیلیِ رو به قبله ، به سمت پنجره، کمی متمایل به راست. همیشه کمی متمایل به راست.

سمت خاکستری زندگی به کورونا یک دفتر سیاه داد. کورونا دفتر سیاه را باز کرد (کاغذهای شطرنجی زرد شده). با خودکار سیاه در صفحه اول نوشت:

...

[چیزی دربارۀ مرکبی که می ریزه رو چیزی و چیزی دیگه که گم میشه لای اَشکال اتفاقی مرکب و چیزی که این وسط نشون میده و نمیده که کورونا عاشق کسیه] *

سمت خاکستری زندگی یا روی قلب می نشیند یا پردۀ بکارت. کورونا پردۀ بکارتش را دید، خودکار مشکی را برداشت و روی آن نوشت:

...

[چیزی درباره خستگی ، چیزی تو مایۀ خفگی، دور و بر این حالت که توهمی خلق شده و کورونا نمی خواد و می خواد کسی بفهمه و یه جورایی این وسطها می چپونه یه جمله ، دو کلمه ، سه خط در مورد چیزی که نشون می ده و نمی ده که کورونا عاشق کِسیه]

سمت خاکستری کورونا موسیقیش در دهۀ نود ساخته شده است. ملودیهایی برای کورونا همیشگی. کورونا روی تختش دراز می کشد. سیگارش از پنجره آویزان می شود تا به برفهای زمستان برسد. هوا که خشک می شود موسیقی بلند می شود. چشمها بسته ، نشئه ، قراضه و افسرده ، کورونا می شنود:

...

[چیزی دربارۀ اشتیاق ابلهانه ، کودن ، خجالت آور ، آبرو ریز، مردی با پشم انبوه ، زنی با شُرت چهارخونه ، چیزی برای دفتر سیاه ، تنهایی ، و دری که بسته شده به روی چیزی و فحشی که داده شده به کسی و نفرت کسی از چیزی و آوایی که گویا نشون میده و نمیده که کورونا عاشق کسیه]

سمت سیاه خاکستری زندگی : سمت سیاه خاکستری زندگی بدجنس نیست و کورونا را اذیت نمی کند و کورونا را خجالت نمی دهد. واقعیت این است که کورونا از دو سمته بودن زندگی گله ای ندارد.

*شروع همه چیز

no title

2011-05-25T01:19:00.000-07:00

کوچک می خوابد روی تختِ فنری حوله ای صورتی

نورِ کمِ آباژور، لیوانِ آب و آسپیرینِ صورتی

شام کبابِ برگ - که جویده وتفاله آن را تف کرده - با سوپِ سبزِ تره فرنگی

خواب خوابِ قبر شکافته و دستِ کودکِ تی شرتِ آبی پوش از آن بیرون زده

[همان کودکِ بی تربیت ِنکبت. چه خوب که مُرد، اما کاش دستش از قبر بیرون نبود]

کاش همه دختر بودند، کاش همه زن بودند، کاش همه پیرزن بودند

نی نی ها بدند و آقاها سیاه

کُرک روی پاهایش سیخ می شوند ، هیچکس بهش نمی گوید این زوزه باد است و کابوسِ امشب این صداست : خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است خدا بد است...

نی نی ها بدند و آقاها سیاه

کاش همه دختر بودند، کاش همه زن بودند، کاش همه پیرزن بودند...

2011-03-24T19:22:00.000-07:00

دستم طبق روال عادی اش درد می کند
انقدر این آسمان آبی چندش و روشن است که دلم از تو با شاخه های این نخل آویزان
که تا پنجره بالا آمده تکان تکان می خورد و عشق همه دنیا را...
دستم رنگ پوستم است
دستم شکل آن یکی دستم است
دستم دور مچم گره می خورد شستم دراز می شود توی آب تا لبه استخر
انگار یک خروار مو دورش پیچیده
شستم این ور آن ور می پرد تا از شر موها خلاص شود
اما انقدر خوب است روی آب ولو شدن و بی فکر و احساس در بغل این همه بی خاصیت ...
او می گوید:
exhausted! تو منو می بینی که اینجا نشسته ام، مات و مبهوت، بی عشق، خالی و مریض، خونی و ...
من باز تو فکر دستم هستم و انگشت وسطش که پوستش تا روی ناخنش بالا آمده و الان نمی دانم کجاست
انگشتم، انگشتم کجاست؟
انگشتم از تو خالی تر و مریض تر، خونی هم بود یه روزگاری
امروز اصلا دیگر نیست
«پنجره ما پرده نداره و نور آفتاب و آسمون آبی و شاخه های نخل همیشه توی صورتمن ، جلوی چشممن. این خونه جای تاریک نداره، این شهر ابر و شب نداره و تاریکی تنها چیزیه که واسه دستم خوبه [تاریکی و اشعه مادون قرمز] »
آفتاب پهلوهای صورتم را می کشد تا زورکی ..
من از آن نقطه تغییر و تحول گذشته ام و حالا آدم حسابی ام
نه مریض نه خالی و قدر دستم را می دانم
دستمال را با بخار چای گرم می کنم و دستم را لای آن می پیچم
دستم از گذشته ها بیرون نمی آید و همانجا خوابش می برد
من هم که زیر درختها قدم می زنم و درختها درختند
آدمها از کنارم رد می شوند و آدمند
و دریا، کنار دریا می روم و دریا فقط و فقط و فقط دریاست
این بیغ کی تمام می شود؟
فروردین 1390

خدیجه

2010-08-25T20:58:00.000-07:00

خدیجه می گوید اسمش خدیجه است

می گوید 20 سالش است و شوهر دارد

می گوید: آن زنها همه تورا مسخره می کنند

وقتی داشتی دست و پایت را آن طور تکان می دادی

آن زنها در گوش هم می گفتند دیوانه است طفلکی

خدیجه خیلی ریز است با چشمهای خیلی درشت

خیلی کوتاه است با موهای خیلی بلند

سیگار می کشد

چادر می گذارد

دوست پسر دارد

از زیر و لا به لای ماشینها رد می شود، از دستهای گچ گرفته پسرها سیگار و دوزاری می قاپد

یک روز می گوید: عصبانی شدم با مشت کوبیدم روی میز

شیشه میز خورد شد دستمو جر و واجر کرد

فردا می گوید: رفتم رو نوردوون قوریو از بالای کمد بردارم

اقتادم قوری شکست

دستم جر خورد

خدیجه از آنهاییست که وقتی از درد گریه می کنند تمام صورتشان خیس می شود

اما چشمها و نوک بینیشان سرخ نمی شود

انگار یک مشت آب پاشیده اند به پهنای صورت کوچکش

خدیجه به جای چادر کهنه و رنگ و رو رفته مادرش

پشت دفترچه بیمه تامین اجتماعی خواهرش قایم شده

اسم خواهرش خدیجه است

خدیجه می گوید : همه منو سارا صدا می کنن

یواشکی در گوش من می گوید:20 سالم نیست 15 سالمه شوورم نکردم

ریز می خندد و می جهد

کوچک و چابک در راهروها ناپدید می شود

قصه خدیجه دلم را پاره می کند مثل دست راست خدیجه

آخرش چه شد؟ مادرش زنگ زد گفت: خانم خدیجه با شماست؟ گفت با شما رفته بیرون هنوز بر نگشته

کجا پیداش کنم؟ خانم این دختر دستش خوب نشد که نشد

همینطور کج و آویزون مونده

نمی دونم چه خاکی به سرم کنم

و مادرش گریه کرد

خدیجه حالا کجاست؟

شاید در کوچه پس کوچه های کمال آباد کرج با همان دست کج و چادر بی رنگ و رو از دست پسرها سیگار و دوزاری می قاپد تا از سر کوچه به دوست پسرش تلفن کند

شهریور 1389

گیلگمش

2010-05-26T04:45:00.000-07:00

گیلگمش

الکی

2010-02-16T06:15:00.000-08:00

روی ایوان خانه بتونی نشسته است

گلها و حوضچه ها روی پرچینها و گاه روی پیشانی اش می چرخند و ناز می کنند

دخترش صورتش را میان دو سینه او فرو برده، خمار چرت نوزادی اش ، بینی اش را به او می مالد

دخترش آنجا بود وقتی آفتاب سفید نیمکره شمالی از دو قاره گذشت و از سوراخ پرده توری اتاق، خودش را روی دفترهای شعرش انداخت

دخترش آنجا بود وقتی که دفترهای شعرش روزی روزگاری ناغافل از روی میز بلند شدند و بال زنان از پنجره بیرون پریدند

و دیگرراه برگشت را پیدا نکردند

دخترش آنجا بود وقتی صدای کوبیدن در اتاقش در آپارتمان پیچید

درگوش مادرش چرخید

گوشهای پدرش را زنگاند

دزدگیر ماشینهارا جیغاند

و رفت پشت در جبر آسمان کناردیگر فریادها

که دیگر بر نگردد که نگردد

می شد یک بوسه شود برود درگذشته ها

تنش را به دود گرم و نرم قلیان دوسیب بمالد

در خیابانها پرسه زند

روی صورت دخترش بنشیند که با چتر کوچکش می لولید در آسمان اول و

ول می گشت در آسمان هفتم

آن وقت می نشست روی لبهای کسانی که آن موقع لب داشتند

بوسه ای آغشته به

candy kiss

که احتمالا از بوسه های لای دفتر شعرهایش هم شیرین تر بود

گذشته می خنداندش

دخترش چرت کوتاهش تمام می شود

Sorry seems to be the hardest word…

2010-01-31T02:45:00.000-08:00

رنج کودکی ما پیچهای چالوس را صدا می کند
پژوی سفید دنده کنار فرمانمان از آسمان آبی ابری می گیرد تا پیاده شویم روی کوهها، با درختها تاج شاه بکاریم
تنمان درد رامسر
جیرجیرکهای مرده کنار بشقاب چلوکباب در باغچه با صفا
آقا جون در سکوت دوغ می نوشد از تنگ گلی] بازی]
بازی با بره های سفید و گربه های سبز
بازی با اولد سانگ
وزخم گرد زانویم که کیف می کند از چغری در همان روزهای اول بهار
.
.
.

تونلهای چالوس را می شمارم
کاجهای کوه مادرم را می شمارم
ساعتهای توقف در کندوان را می شمارم
گریه هایم را ، اضطرابم را، سکوت بین خرو پفهای پدرم را می شمارم
هر جرعه این هوای خیس و چموش را – که باد می دهد مجراهای بینی ام را – می شمارم
تنها شدنم را در بهار تابستان پاییز زمستان ، فروردین تیر مهر دی ، اردیبهشت مرداد آبان بهمن.. می شمارم
.
.
.
امروز تکراری می گویم
تکراری در کوچه های این بهشت تکراری قدم می زنم
تکراری قلبم هوس رامسر و کوی پونه می کند و آهنگهای گریه دار کاست تویوتا ی کورونای نقره ای
و تکراری تنها شدنم را در بهار تابستان پاییز زمستان ، آوریل ژوئن نوامبر ژانویه ، می ژولی فوریه.. می شمارم

بهمن 1388
Perth

امان از قصه‌های دراز و کوتاه، بد و خوب شهر ما

2010-01-17T09:30:00.000-08:00

اینجا شهرها کنار هم خوابیده اند، دستها روی سینه، پاها دراز، تفها آویزان
تصویری دارم از مرکز ثقل این شهرها که صبح‌هایش بوی کله پاچه می‌‌دهد
و چربی‌ این بوست که مرا یاد روایاتی از این شهر می‌‌اندازد
خدا را شکر که کلّه‌ام از مفهومهای گنده خالی‌ شده است
شاید اثر شیشلیک چاق و چله‌ای است که تن‌ لشش را چسبانده به دیواره شکمم
شهر عصبانی، شهر مردهای کلفت
شهر دختران جوان و زیبا که با تنهای سفید و سینه‌های بریده روی تختهای بیمارستانها دراز کشیده اند و از پنجره به بیرون خیره شده اند
خیره به بوی کله پاچه که در سرد صبح زمستان مظلوم ۱۳۸۸ می‌‌پیچد و بالا می‌‌رود و تمام کودکی ما را با خودش می‌‌برد
از دنیایی‌ که دیگر وجود ندارد
به دنیاهایی که هرگز وجود نخواهند داشت
دیگر قلبم از این شهر گرفت و سیاه و پاره شد
قصه‌اش را برای وقتی‌ دیگر می‌‌گذارم
شوخی‌ نمی‌‌کنم
برای وقتی‌ که دور می‌‌شوم انقدر دور
حتا به اندازه نصف کره زمین
و زیرش می‌‌نویسم
تهران، دی‌ ۱۳۸۸

از ایران، از استرالیا، از جهان، از آسمان، یکی‌ مرا می‌‌نویسد

2009-12-18T12:08:00.000-08:00

من امروز خیلی‌ کوچکم، صورتم سرخ و داغ؛ شاهزاد گم شده‌ای‌ام در همهمه‌های نا‌ آشنای این سالها و این ماهها

دور سرم می‌‌چرخد - تحولات اخیر، تحولات اخیر

[کوتاهم، شیرینم، تنم همیشه داغ است و درد خیلی‌ راحت اعصاب حسی‌ام را انگولک می‌‌کند]

در شیدایی بچه وار گه‌ گدارم، هیکل در مضیقه‌ام پاورچین پاورچین بخار می‌‌شود، آب می‌‌روم

خونی روی تنم می‌‌ریزد که جوان است و بوی تعفن نمی‌‌دهد

رقیق است و صدا دارد، جیغ می‌‌زند، جیغش در گذشته و حال گم می‌‌شود

خون با صدای سوزناکی آواز می‌‌خواند و جاری می‌‌شود و من با آوازش پیر می‌‌شوم

* * *

من پیرمردی سفالینم

قرنهاست که ادرارم از کنترلم خارج است

اساس و شالوده وجودم از ادرار خیس و ولرم است

یکی‌ از چشمانم شکسته است

روی تنم کاشیهای آبی‌ تا عرش بالا می‌‌روند تا به خدا نامی‌ برسند

پوستم اما اخرایی و چروک است

فرسودگی کارم است اما حالا به گمانم وقتش است

دستهایم را با زحمت و مشقّت بالا می‌‌برم

شاهان دلاورم سوار بر اسبهایشان از روی دستانم سقوط می‌‌کنند

روی شانه‌ هایم، روی شکمم، توی دهانم می‌‌ریزند

آرام و بی‌ صدا، معمارها گنبدهایم را رها می‌‌کنند..

* * *

نادر آمده است امروز. پا بر سر و جان و چشمم می‌‌گذرد

چادر مرصع نشانش تنم را سوزن دوزی، از خواب زمستانی بیدارم می‌‌کند

اینجا، آنجا، هزاران سرباز و اسب و چادر و زنان حرمسرا زنجیروار نشسته اند

مرد من نادر قلی در یک دست تبرزین، در دست دیگرش خاکم را، گوشتم را در مشت خویش می‌‌فشارد

لبهایش را روی گردنم می‌‌ساید، نفس آتشین و پر از شهوتش را لای موهایم ول می‌‌دهد

پنجه‌هایم غوطه ور می شوند در پهلوهایش؛

مرا می‌‌چسباند به خودش، می‌‌لغزاند، می‌‌لرزاند، می‌‌سوزاند، طاقتم طاق می‌‌شود، فریاد می‌‌زنم: توپاز خان آمدی! استحقاقت را دارم

فریادم سر به فلک می‌‌کشد، بزرگ می‌‌شوم، بالا می‌‌روم، اوج می‌‌گیرم، در حد اکثرم جشنی برایم می‌‌گیرند، فرشته‌ها و شیاطین نامم را در گوش هم زمزمه می‌‌کنند

انسانها و اجنه در جا به جایم به بوس و کنار می‌‌نشینند

از خون سربازان شجاعم سیراب می‌‌شوم و رقص کنان، چرخ زنان، جیغ کنان، کباب بره در دهان سرورم می‌‌گذارم

تنم را گستردی ‌ای نادر، فرش شدم فراخ و فخر انگیز، فربه و فریبنده، فردا فردا فردا، هر روز برایت جشن می‌‌گیرم، روی تخم چشمم می‌‌گذارمت، رانهایت را، شانه‌‌های فراخت را شب به شب می‌‌مالم و انگورهای شیرینم را حبه حبه از دهانم در دهانت می‌‌گذارم. فرشی هستم ابریشمین که هر قدمت را حک می‌‌کنم بر زمینه ام، قاب طلا می‌‌گیرم و پوست تاریخ بر آن‌ می‌‌کشم

* * *

شاعرانم ردیف صف کشیده اند

نامهایشان را از شعرهایشان بیشتر دوست دارم

صائب تبریزی، دهقان سامانی، قصاب کاشانی، ذوقی اردستانی، فیاض لاهیجی، حافظ شیرازی... همه‌شان مرده اند

اما اسمهایشان لای تقویمها پچ پچ می‌‌کنند

من اما کارم از این حرفها گذشته است

می‌ نالم:

من کجا و دست گل چیدن کجا ‌ای باغبان

ناله بلبل مرا اینجا به زور آورده است

هیکل چاق و سنگینم را تکانی می‌‌دهم

روی تنم را جرم کلفت تاریخ گرفته، دیگر خودم را نمی‌‌بینم

میان مردی و زنی‌ گیر کرده ام

همه اعضا را دارم همه خشک و بی‌ حاصل

رغبتی به روییدن ندارم

کسانی‌ خودشان را به من می‌‌مالند اما نه با طیب خاطر که از سر دلسوزی

کسانی‌ فریاد می‌‌زنند: تو می‌‌ارزی، تو عشقی‌، تو جانی، پشت و پناه مایی

می‌ میرند، می‌‌شکنند، از جای زخم ضعف می‌‌روند، از تل مرده‌ها بالا می‌‌روند، مویه می‌‌کنند و همانجا تلف می‌‌شوند

من اما هیکل مهیب و خسته‌ام را تکان نمی‌‌دهم

نمی‌ توانم، نمی‌‌دانم خاکم یا خاکستر، انسانم یا خدا

فریاد می‌‌زنم من کیستم؟ خانه به دوشانی می‌‌آیند که زبانشان را نمی‌‌دانم

با هر دو چشم شکسته‌ام دنبال هوای سرخ و سیاه می‌‌گردم

حافظه‌ام پس می‌‌رود

از گوشهایم آب می‌‌ریزد، صوت می‌‌ریزد، پنج حرف متوالی‌: ت...ا...ر...ی...خ

تنم می‌‌لرزد، اگر کسی‌ مرا نشنود؟ اگر یادم نیاید؟ اگر صدایم...؟ زنی‌ از دور به من خیره شده است

با چادر و روبنده سیاه

سوار بر اسبی سیاهتر از شیشه چشمانش

دستم را به سویش دراز می‌‌کنم

"خاتون من، به من بگو من که هستم؟"

صدایی نه از خاتون که از تمام کائنات، از دورتر، از همه جا، از ته همه جهانها و زمان‌ها مثل آبشار بر تنم جاری می‌‌شود: تو ایرانی، تو جانی

با ته مانده‌ام منعکس می‌‌شوم : من ایرانم، من ایرانم..

شعر پاتریوتیک من

2009-12-09T09:27:00.000-08:00

وطنم را دوست ندارم

درختان و رودخانه‌ها و دریاها یش را دوست دارم

مردمش را دوست ندارم

چال روی لپ‌هایشان را وقتی‌ که می‌‌خندند و بوی پلو خورش پیچیده در روزگارشان را دوست دارم

وقتی‌ که ماهی‌‌ها توی تورها پهلو می‌‌زنند تا پوست آینه کاریشان یک لحظه در هوا برقی بزند که بتوانید بدون اینکه تصورش را کرده باشید در یک لحظه ناب، مرز بین روز و شب، فلس و ستاره را گم کنید

وطنم زیر پایم نمی‌‌تپد دیگر

ساکت است، سکوتی از عمق تاریخ

می‌ گویم می‌‌بینم می‌‌شنوم که تاریخ رگ‌هایم را گرم می‌‌کند

وطنم چاق و خوش اشتها می‌‌بلعد آن‌ مردم را با چال گونه هایشان، بوی نانها و خورش‌ها اما می‌‌ماند و می‌‌پیچد در تاریخ و یک صدای دوری خیال همه مان را راحت می‌‌کند: "این مایع قرمز که در کوچه‌هایش جاریست خون نیست، شراب ناب شیراز است"

دوستش ندارم

خدایم را از سر لج و لجبازی لای جنگلهای طاسش قا یم کرده و چکمه‌های گلی برادران سربازم را - که قرن‌ها استعاره‌ام ، شیره جانم، آب چشمم بودند- توی صورتم می‌‌کوبد

نور چراغ خانه شوهرم را در خانه‌های زشت خودش به قیمتهای کلان تقسیم کرده، ملا‌هایش میروند روغن تن مردم را میفروشند، مزد قرن‌ها پناهشان را می‌‌ستانند

دوستش ندارم

ملا‌هایش را دوست ندارم

شاهانش را که تاکسی‌ها هنوز و همیشه برایشان فاتحه میخوانند، دوست ندارم

ملا‌های من یک وجبند و عبایشان روی زمین می‌‌کشد، از توی شمعدانی‌ها بیرون می‌‌آیند و قطار قطار صف می‌‌کشند، کتاب به دست با اخم کوچک جبینشان

ملاها‌های من نصر الدینند، نصر دینند، پیروزی مخوف دین

گول زنانگی وطنم را نخورید

نه اینکه بگویم فاحشه است اما کم کم زنیست با بساط مردانگی که زنده و سرحال خودش را زیر پایم به موش مردگی زده است

زمستانش اینجاست

زمستانی که دوستش ندارم

که با برفش، شهوت فساد انگیز تنم را خیس و آسمان را خشکتر و خشکتر می‌‌کند

بهش بگویید وطن بهارم است

سبزی سبزه زارم است

بهش بگویید دوستش ندارم

و قلبم را هرگز و هرگز دستش نمیگذارم

بهش بگویید ناکس پس بده به من زنانت را

پس بده به من زنانگی‌ام را

پس بده به من زمانم را ، زمانم را، زمانم را، زمانم را، زمانم را، زمانم را

سلامان و ابسال

2009-11-28T04:25:00.000-08:00

بوي حموم مياد ؛

حمومي كه لختهاي سياه و سفيد دستهاي همو بالا مي برن

حمومي كه پشگل الاغا بوي خوب ميده ،‌صابونها چربي تن حسيني راد

من پشگلا رو با لذت ميمالم به تنم و روي شن و علف شور دراز مي كشم

و پر آفتاب مي شم ؛

ابسال منتظرمه ما در جزيره بهشتي مشغول استراحتيم

من دمر شده ام و علفهارو مي جوم ؛

‌ابسال تن بي موشو پوشونده كه با لباس بميره

من با بيكيني ، پهلوهام از علف خيس درد گرفته؛

آسمان طرفدار من است ؛

ابسال مي خواد ذره و ناپديد بشه ،‌من مانع نيستم.

ابسال فقط يه بارمنو ببوس خوشم مياد بوي نون و پهن ميدي

بعد غيب شو برو روي درخت واسه هميشه اونجا بمون

من روي درخت مينويسم " سلامان "

ديگر پهني وجود ندارد اما شنها هنوز هستند شنهاي آفريقايي...

يوسف من ابروهايت را به من بده ، آخر من به تو نياز دارم. تو جواني و خوشگل و مهربان؛ تو آرايشم ميكني هر جور كه خودت خوشت مي آيد، ‌بنفش و آبي و كاهويي. بهم تنفس مصنوعي بده، من غرق شده بودم در صندليهاي به هم چسبيده،‌ ديجيتال ، ديجيتال ، ديجيتال

1380

اروتیکا

2009-11-26T13:05:00.000-08:00

.. مهرداد خوابیده است. من که نمیبینمش.به پهلو دراز کشیده ، چشمانش بسته، پلک‌هایش قلمبیده،انگشتانش را جمع کرده روی دهانش گذشته. هیچ ژستی انقدر زیبا، ساده و کوچک است؟ من هم هستم. اینجایم. کهنه و مچاله دنبال دفتر نارنجیم می‌گردم. دفتر سیاهم ، دفتر زرشکیم، دفتر آبیم...

" روی همان خط صاف زندگی‌ باشید. همانی که پدران و مادرانمان، معلمانمان، پادشاهانمان و ملا‌هایمان گفته اند: `ساف است این خط و فلان که بگیریش میرود تا می‌رسد به فولان بیر مکان ` اینجا همان جاست که به آن می‌گویند تصویر. تصویر هم چهارچوب دارد و چهارچوب هم تعریف و الخ. تصویرم را برمیدارم. ما سه دختریم، سه خواهر، سه کودک، سه ناهنجاری احتمالی‌ در جهانی‌ مشخص.روی تختهای خانه خاله دراز کشیده ایم. هر کدام یک مجله زن روز در دست به تاریخ روزها و ماه‌ها و سالهایی که هرگز وجود نداشتند یعنی‌ قبل از انقلاب ۱۳۵۷. اینجا عشق است و سکس و زیبایی‌ و اروتیکا و نه ایرانی‌ نه ایرانی‌ نه ایرانی‌.اینجا ویولت است، گل سرخی که می‌گویند در شوره زار رویید. من اینجا به دنیا می‌‌آیم. هفت سالگی بلوغ خودم را به چشم میبینم. در هشت سالگی بار شکمم را زمین میگذارم و در بیست و چهار سالگی فرزندم میمیرد. این گونه مفت و مجانی‌ داستان زندگیم را برایتان بازگو کردم.."

نکته پراکنی: از بس خوابی‌ که دیدم شیرین بود وقتی‌ بیدار شدم دو کیلو اضافه وزن داشتم.

اینجا مهرداد خوابیده است. بر تشک‌هایی‌ کلفت و نرم با روکش حوله‌ای صورتی‌. نماد حقیقی کشور آلمان. آلمان.. بوی شکلات در راه فرودگاه از کیف خاله...

پس کله مهرداد شبیه بازی‌های کودکی‌ام است. نه ترسم میدهد نه اضطراب. نه مرا به چالش میکشد نه ازم توقعی دارد. نمیدانم چیز به آن‌ پخی چطور مثل یک مایع خنک روی سطح پوستم میریزد، از آن‌ عبور می‌کند و تا ته جانم را خیس می‌کند. آیا خاصیت خواب است که جنس مواد را تغییر میدهد؟

حال این تصاویر همه با هم چسبیده اند به کودکی ام. به رنگ‌های اصلی‌ کیفم. کیف کولهٔ اصیل و بدیع آلمانی‌‌ام -بهتان میگویم چه رنگی‌ بود، بنفش سرمه‌ای صورتی‌ پررنگ و سبز کله غازی. جوری چسبیده که دارد کلافه‌ام می‌کند. اما قصد جدا کردنش را ندارم. حالا نه بیست و چهار ساله‌ام نه هفت هشت ساله. حالا کودک پیری هستم که هنوز دفترش را می‌‌خواهد. دفتر سیاهش، دفتر سرمه ایش، دفتر زرشکیش...

نکته پرانی آخر: از همه چیز سیر شده ام، به جز صبحانه و ناهار وشام و گاهی هم در وسط آنها میوه و شیرینی‌ و شربت و بستنی و شکلات

please don't ask for a title!

2009-10-08T14:26:00.000-07:00

باشد روزی که گذشته و حالت در یک اتاق نشسته باشند. یکی بهتر از دیگری. یکی بهتر از آب دریا، یکی بهتر از پسسسسسس... درب پارکینگ باز می شود، دود ماشین و آفتاب قایق.

"اما کسی از این ترس اجباری نمی ترسه، چه لاغر و چه چاق این نگرانی من نگرانی نمیشه انگار کسی نگفته تو تو نباش و من می خوام همون باشم با همون سوراخهای دلم که هوا و چیزهای دیگه ازش رد میشه."

تو امنی. اینجا چهار دیوار است که به گفته بعضیها پنجره هایش همچین پنجره نیستند. اینها مهم نیستند، یک مشت استعاره چسکی. بوی مشروب مهم است و کسی که لپ مرا بکشد و بهم بگوید پدرسوخته. که حقیقت همه توهمات چندین ساله مرا شروع به دوختن کند. بدوزد و بدوزد همه کج از اول کج تا آخر یه کمی راست.

"پری کوچیک خسته که قطره های اشکت رو گونه های خیست با کلی دارو دسته قرق کرده نشسته"

پاهای مادر درد می کند و من پیش پری جان نیستم که مرهم دردش باشم که بگه به تو چه که مرهم درد من باشی ؟ اگه درد خودت واسه مرهم من دندون تیز نکرده، بزن به چاک یالا!

اینجاست که من در میان ابرها بر ردیف آجرهای صاف ستون نشسته ام و به پایین نگاه می کنم. از آنجا - بر خلاف چیزی که سالها تصور می کردم- دختری را می بینم که از طنابی آویزان بالا می آید. فالگیری معلق در هوا سالهاست که نگاهش به کف دست دختر است. هر سالی که میگذرد دختر هزار متر بالا می آید، موهایش قرمز می شود، کوتاه می شود، سیاه پرکلاغی می شود، کچل می شود، پرپشت و کم پشت و بلند می شود. دامن هایش همه گشاد و گلدار از پشتش آویزان می شوند، قطار می شوند و گلهاشان می ریزد. نه دردی نه ترسی. دختر نگاهش ثابت است. گاهی که ستونها کج میروند، قلبش، محفظه سینه اش، آنجایش که نفس از آن بلند می شود، کج می شود، پیچ می خورد، اما نگاهش سالم است. بالا می آید هزار متر، میلیون متر، با دامنهای گلگلی اش و نگاه فالگیری بر کف دستش....

"یه روزایی آدم سنگینه. هر چقدم خالی کنه نمیشه. آن روز برای کورونا از آن روزهاست.

گذشته، گذشته گور بابای گذشته همیشه ی خدا تو گذشته فقط یکی عقب آدم گذاشته....."

نامه

2009-02-09T03:40:00.000-08:00

عزیز دلم قربونت برم
دیکه این جو واسه من کافی نیست. می دونی یه جوری دارم خودمو به این انزوا که تفاله های بچگیمه آویزون می کنم که فکر کنم تا دو سه روز دیگه همین یه الف حافظه ای هم که دارم رو میس کنم.

عزیز من عزیز تو
محکمترین انرژی فعلی من
از ترسی که بهم می دی راضیم. از اینکه خصوصی من هستی تو پوستم نمی گنجم. من می خوام تمام احساسهای کودکانمو بریزم دور بعد بازیافتشون کنم
دوست دارم منو توی اتاقت پیر کنی. پیر و کامل مثل خودت. از این جور خیالها که با واقعیت حال نمی کنن و اصلا آدم حسابش نمی کنن، تمام تنم مور مور خوشحالی میشه. تو هم واقعیت دگردیس شدهء تعبیرات ذهنی منی

صدای این شاباجی های چیپس خوار هیچ به کت من نمیره. من به دوری توام. من دارم قدرتمو از عالم مثل پس می گیرم. چقدر خوشحال و جوونم. دارم با پروردگار هم بالش می شوم. راههای دور سر انگشتامه ، سر انگشتای پوسیدهء تو. اگه دلت می خواد یه نفر باش اگه نه هزار نفر. فقط به من اطلاع بده. چونکه من بیست ساله بودم یه روزی

1381

دفتر خا طرات 1

2009-02-07T23:21:00.000-08:00

چشمهایم را که باز می کنم از آن تاریکیهای دلگیری را می بینم که تمام خانه را گرفته ، به جز آشپزخانه که چراغش روشن است. حتما ساعت شش و نیم صبح است و مامان دارد صبحانه آماده می کند. یکهو از آن دلشوره های بدجور به دلم افتاد. باید پاشم بروم مدرسه در این صبح غمگین و گرفته که تازه همه اش هم علوم و ریاضی داریم. اصلا دیروز را یادم نمی آید. چرا بعضی دیروزها قبل از اینکه تمام شوند امروز می شوند؟ ای بابا برای اینکه اصلا هنوز دیروز است احمق جان! ساعت شش و نیم بعد از ظهر دیروز است و تو باید بجنبی چون آنت و دنی الان است که شروع شود. چه خوشحالم حالا. بایستی دیگر همه از خواب بعد از ظهری بیدار شوند. خواهرکم هم که پهلوی من خوابیده بیدار می شود و با هم می دویم تا اینکه من زودتر دکمه تلویزیون رنگی پارس را فشار می دهم و در حالیکه به آرم سه رنگش (قرمز و سبز و آبی) که خیلی ازش خوشم می آید نگاه می کنم، با صدای عجیب و غریب روشن شدنش حال می کنم. بعد از آن خواهرکم عین شنگولها بالا پایین می پرد چون کودک سفید هم قدم زدنش تمام شده و حالا که پرده قرمز کنار رفته دارد میپرد هوا و همانجا روی هوا می ایستد، کاری که خواهرکم هر چه تلاش می کند نمی تواند بکند. بی بی بی بق بق، بی بی بی بق بق ...بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق.. حالا من آنت، دختر زیبای کوههای آلپ، مثل همیشه اخمالو ، دارم لوسین را دعوا می کنم.اما انجا در اتاق نشیمن خانه مان یاد کابوس وحشتناک دیشبم می افتم که دنی با آن لنگه پوتین فلزی اش در فضای سیاه ذهنم رژه می رفت.
انجز انجز انجز وحده، نسترن نسترن نسترن عبده...اه! این دیگر حتا از گزارش هفتگی هم بدتر است! چه کار کنیم؟ بابا که دارد عین خوره ها روزنامه می خواند، مامان که عین خوره ها غذا می پزد، خواهر بزرگم هم که همه اش پشت در چوبی قفل شده اتاقش تلفن حرف می زند. فکر می کنم بهترین کار این است که با خواهرکم و عینکی وکامران و پلنگ صورتی و گروهبان گارسیا نقاشی کنیم (که حالی می دهد برای خودش) که مامان داد می زند: پاشین برین مشقاتونو بنویسین

روز اول

2009-02-02T02:38:00.000-08:00

باز هم میهمانیهای بی زمان و مکان کورونا

جسمی که به زحمت چند روح را در خود جای داده

چه کششی

بلکه هم شیدایی یا در آن مایه ها

می پز ، می چش ، می کش ، می رقص ، می بوس

اما زن است و نرم، شیر گرم ، شیر ولرم ،

از جنس گوشت متوسط پز

عزیز جان که باشد این شیر میریزد

از روی لب و لوچه رد می شود

از روی روحها رد می شود

و کورونا دوست دارد این مخلوط جسم و روح و شیررا

یادش می آید که همه خونها را خشکاند

چه خوب بود این کار! حتما" کار درستی بود که حالا یادش هم نمی افتد که خونی قرمزی در کار نیست

معرکه است حتا

این را که ارزانی کرد؟

شاید پنج قدم به سوی رستگاری

شاید هم کریسمس گذشته جرج مایکل

"چیزی از این دست بود"

کورونا فکر کرد